3:10 to Yuma

Het is redelijk kalm in de filmwereld (en in de bioscoop ook), vind ik, maar vrijdagavond zijn we toch naar nog eens een goeie western geweest.

Het verhaal gaat over Dan Evans, een fatsoenlijke rancher die in de burgeroorlog zijn linkervoet heeft verloren, verzuipt in de schulden, en bijgevolg bij zijn zoontje in de onderste lade ligt. Evans vindt zijn nemesis in de bikkelharde, uiterst intelligente en charismatische outlaw Ben Wade. In ruil voor een handvol dollars sluit Evans zich aan bij de door premiejager Byron McElroy (een verbeten Peter Fonda) aangevoerde posse die de gearresteerde Wade naar het station van het stadje Contention zal escorteren. Daar zal Wade op de gevangenistrein van 3.10 u. richting Yuma (waar de galg hem wacht) worden gezet.

Russell Crowe, is weer goed bezig, en ook Christian Bale is excellent als de beklagenswaardige veeboer die, misschien wel voor de eerste keer in zijn lamentabele leventje, the right thing hoopt te doen. Je voelt dat Wade en Evans elkaar heimelijk benijden.  En voor de indianenliefhebbers? Er mochten er 3 meedoen in deze film.

The Mourning Forest

Eindelijk nog eens in de bioscoop geraakt. Echt veel keuze is er niet voor ‘t moment (vind ik) dus gingen we voor: The Mournig forest: Shigeki, een oude grijsaard die zijn overleden vrouw niet uit zijn hoofd kan zetten, en Machiko, een jonge verpleegster die recentelijk haar zoontje heeft verloren, stranden na autopech samen in een oneindig smaragdgroen bos.

De film wordt wat vergeleken met ’After Life’ maar ik vond deze toch minder. De talrijke symbolen en metaforen waren nogal zwaar op de hand. Maar kom, de zomer is in aantocht! (en de Gentse Feesten ook!)

Leon Theremin

De Russische wetenschapper Leon Theremin ontwikkelde in 1918 het eerste elektronisch muziekinstrument ter wereld, destijds hét toonbeeld van de Sovjettechnologie. Het bijzondere instrument werd gebruikt in films als The Day the Earth Stood Still, Alfred Hitchcocks Spellbound en Billy Wilders Lost Weekend. Maar ook muzikanten zoals Led Zeppelin (in Whole Lotta Love) + Goldfrapp (in Train), Marilyn Manson (in Dope That), … vielen voor de charme van het instrument.

Theremin: An Electronic Odyssey onderzoekt het bizarre leven van uitvinder Leon Theremin die in de jaren ’20 en ’30 furore maakte met zijn Theremin, een elektronisch muziekinstrument dat werkt met elektromagnetische velden en kan bespeeld worden zonder het aan te raken. Filmmakers en muzikanten waren gek van de originele sound en ondertussen is er een ware cultstatus gegroeid rond het instrument. Dat de uitvinder ervan in 1938 op een mysterieuze manier verdween om pas 50 jaar later weer op te duiken, draagt alleen maar bij tot de mythe.

Praktisch
Theremin: An Electronic Odyssey, dinsdag 6 mei om 20u in Kinepolis Gent. Tickets: € 7 via Zebrastraat (wo-zo van 14-18u) of de avond zelf aan de linkerkant van het ticketcenter in Kinepolis (opgelet: niet aan de kassa’s van Kinepolis!). Reserveren kan via info@filmfestival.be. Het ticket geeft gratis toegang tot de tentoonstelling in kunstplatform Zebrastraat

Ik heb op mijn pc nog een electronische versie staan, maar nog een leukere staat hier dat je kan manipuleren met je webcam.

IL Y A LONGTEMPS QUE JE T’AIME

Ook in Brugge hebben ze een leuke cinema: de Lumière, iets grotere zalen dan in de Studioskoop, maar wel erg gezellig.

Juliette en Léa, twee zussen, werden in het verleden op bruuske wijze van elkaar werden gescheiden. Juliette verlaat na vijftien jaren de gevangenis, een periode waarin ze nauwelijks contact had met haar familie. Haar jongere zus Léa vangt haar op bij haar thuis, dat ze deelt met haar man en twee dochtertjes. Niet gemakkelijk om twee zussen terug met elkaar te verbroederen. Vooral niet omdat het verleden onbespreekbaar blijft. Waarom Juliette, een dokteres, in de gevangenis zat, kom je niet vlug te weten. Deze droeve vrouw mag haar tijd dan wel hebben uitgezeten, mentaal zit ze nog altijd tussen vier muren.

In de hoofdrol een uitmuntende actrice: Kristin Scott Thomas (die al enige jaren in Parijs vertoeft en vloeiend Frans spreekt). 

Zeker de moeite waard om te gaan zien!

THERE WILL BE BLOOD

In de Texaanse woestijn is het druk geweest. Eerst de broertjes Coen die “No Country For old Men” aan het opnemen waren en dan nog Paul Thomas Anderson met zijn ‘There Will Be Blood’ .

Anderson, 1 van mijn favoriete regisseurs, zie ‘Boogie Nights’ en ‘Magnolia’, begint zijn film met 20 minuten woordenloze scènes: Een man, een houweel, een mijnschacht en de mysterieuze klanken van Radiohead-gitarist Jonny Greenwood. De man met het houweel heet Daniel Plainview: een hondsbrutale, door-en-door-misantropische (’Ik zie alleen het slechtste in de mens’), maar toch niet helemáál onbeminnelijke oliebaron. Zijn tegenstander is Eli Sunday (Paul Dano), een jeugdige, parmantige predikant die in het prairiedorpje waar Plainview naar olie wil boren - het jaar is 1898 - een fanatieke geloofsgemeenschap leidt.

De jonge Dano is uitmuntend, maar dé sensatie van ‘There Will Be Blood’ is de alweer verbluffende Daniel Day-Lewis die in elke scène aanwezig is en er ook een oscar mee won. Opgelet, de film eindigt met een grappige noot!

No Country For Old Men

Eén van mijn favoriete regisseurs, de broers Coen (zie films zoals Blood simple, Fargo, O Brother Where Art Thou?, The Man Who Wasn’t There,…) hebben het weer gedaan: 4 oscars!

Het verhaal:  Llewelyn Moss (Josh Brolin), een stugge Vietnamveteraan die in een armoedige trailer samenhokt met zijn liefje Carla Jean (Kelly MacDonald), stoot tijdens een jachtpartijtje in de beendorre woestijn tussen Texas en Mexico op enkele pick-ups, een tiental lijken, een rijkdom aan drugs en een aktetasje met twee miljoen dollar cash. Hij beslist het aktetasje mee naar huis te nemen, en dan begint de miserie natuurlijk. Wat volgt is een roadmovie met de angstaanjagende demon Anton Chigurh (Javier Bardem, zie het prachtige Mar Adentro + oscar beste acteur in bijrol) ,Carson Wells (Woody Harrelson) en de ouder wordende sheriff Bell (Tommy Lee Jones) in de hoofdrollen. Goeie film.

Into the Wild

Gisteren een prachtige film gezien in de Sphinx. Sean Penn kocht tien jaar geleden al de rechten op het gelijknamige boek waarin journalist Jon Krakauer aan de hand van dagboekfragmenten en gesprekken met familieleden en kennissen de laatste tocht van de tweeëntwintigjarige backpacker Christopher McCandless reconstrueert.

In 1990 wuifde de pas afgestudeerde McCandless zijn comfortabele leventje adieu: hij verbrandde zijn rijbewijs, schonk zijn spaargeld aan Oxfam, schafte zich een boek over eetbare planten aan, doopte zichzelf om tot Alexander Supertramp, en begon onder het motto je moet je tenminste één keer in je leven in de oudste toestand van de mens bevinden aan een lange trektocht die hem gestaag richting Alaska voerde. Onderweg sloot McCandless vele tijdelijke vriendschappen, en op sommige mensen (een landbouwer, een hippiekoppel, een oude weduwnaar) oefende hij op de één of andere manier een heilzame invloed uit. Tragisch genoeg maakte McCandless exact dezelfde inschattingsfouten als Grizzly Man Timothy Treadwell: hij onderschatte de kracht van de natuur, en kwam té laat tot het besef dat overleven in de wildernis méér van je vergt dan het kunnen aansteken van een olielampje.

Prachtige beelden van een ongerept Amerika, de machtige vocalen van Eddie Vedder & een fantastische jonge hoofdacteur Emile Hirsh maken van deze film een topper. Het verlangen om de bezoedelde beschaving de rug toe te keren, het zoeken naar innerlijke loutering, de drang om je verleden en je identiteit als een verdorde huid van je af te werpen: het doet je wel nadenken na de film…

I Am Legend

 ‘I Am Legend’ is de verfilming van de roemruchte sciencefictionroman van Richard Matheson uit 1954. Na vele pogingen om dit verhaal verfilmd te krijgen was het de beurt aan regisseur Francis Lawrence (’Constantine’) en acteur Will Smith. Smith is een wetenschapper die als enige mens (samen met zijn trouwe viervoeter) op aarde immuun is gebleven voor een boosaardig virus. Overdag dwaalt hij moederziel alleen door het volledig uitgestorven Manhattan en ’s nachts verschanst hij zich in zijn met voedselblikken en droeve souvenirs volgestouwde flat, waar hij verontrustende symptomen van nijpende eenzaamheid begint te vertonen.

Deze keer een Will Smith, die toont dat hij ook serieuze rollen aan kan en niet vervalt in flauwe grappen zoals in Men in Black of Independence Day, maar ook de Dark Seekers die ’s nachts tevoorschijn komen en Neville (Will Smith) het leven zuur maken, ademen voor één keer échte dreiging uit (mede door de geluiden die ze vootbrengen en de versterker die op maximum stond) (niet voor gevoelige meiskes dus!) De beelden van het opnieuw door de woeste natuur ingepalmde Manhattan (wilde herten op Times Square!) ogen tegelijk hallucinant en onaards mooi.  Lekker ontspannende film dus nog te zien in de Kinepolis!

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Westerns: de klassiekers : The good/bad & the ugly, a fistful of dollars, for a few dollars more, Brokeback Moutain  staan hier op mijn DVD-plank en de serie Deathwood vond ik ook al de moeite. Van die cowboys krijg ik dus niet genoeg.

De bijna drie uur durende Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford gaat over de merkwaardige relatie tussen twee legendarische figuren uit het Wilde Westen: de beruchte desperado Jesse James, en de negentienjarige Robert Ford, een nogal zelfingenomen nietsnut (’Ik ben voorbestemd tot grootse dingen’) die Jesse verafgoodt en smeekt om deel uit te mogen maken van diens beroemde posse. Hoewel de achterbakse, met een geleende revolver rondlopende Ford niet meteen een aanwinst betekent voor de bende, neemt Jesse hem toch op sleeptouw - alsof hij voorvoelt dat die jonge bleeksmoel nog een rol in zijn lotsbestemming heeft te vervullen.

De Australische regisseur Andrew Dominik (’Chopper’)  heeft van ‘The Assassination of Jesse James’ geen knallende western gemaakt, maar een ingetogen film waarin Brad Pitt (=Jesse James en ook nog co-producent) een manisch-depressieve, aan slapeloosheid en paranoïa lijdende, door suïcidale verlangens voortgedreven antiheld vertolkt. Ook Casey Affleck, het jongere broertje van Ben, is ronduit magistraal.

Monumentale landschappen, overrompelend mooi vastgelegd door Roger Deakins, de vaste cameraman van de broers Coen en de bevreemdende muziek van Nick Cave maken van deze film een streling voor oog en oor.

American Gangster

In Brugge hebben ze al een tijdje een nieuw Kinepolis complex. En het is toch iets anders dan eens naar de Studioscoop gaan. Filmaffiches bestaan er niet meer, al de films die er spelen  kan je nu kiezen op mega plasmaschermen, tickets kan je zelf betalen via betaalautomaten of van thuis al en voor je de kassa bereikt hebt, moet je eerst nog de snoepafdeling trotseren. (je zal maar met 3 kinderen naar de films eens gaan). Aan de kassa moet je dan op een scherm je plaatsen kiezen. Je denkt dan dat je een goeie plaats in ‘t midden gekozen hebt, maar als je dan op je plaats zit, kom je tot de conclusie dat je veel te dicht zit! Tja, de vooruitgang.

Gelukkig is er de film nog: American Gangster van Ridley Scott (70 jaar al)

Een grootschalig gangsterdrama  van 150 minuten dat op ware feiten gebaseerd is. Frank Lucas (Denzel Washington), een beruchte superdealer uit Harlem die de straten van New York in de jaren zeventig overspoelde met de ultrazuivere, rechtstreeks uit Thailand geïmporteerde drug blue magic, en Richie Roberts (Russell Crowe), een doortastende flik die Franks imperium probeert te slopen en intussen dient af te rekenen met corruptie in eigen rangen én met zijn eigen onstilbare seksdrift.

Iets te lange film die niet echt het niveau haalt van The Godfather of Scarface, maar toch met een goed op dreef zijnde Russell Crowe.